Beste familie, gemeenteleden, vrienden, sponsors,

Dit is niet de laatste nieuwsbrief, maar wel de laatste die we vanuit Afrika schrijven. De tijd zit er bijna op… een dubbel gevoel…maar we hebben er veel zin in om jullie weer te zien en we kijken terug op een onvergetelijke ervaring!

We doen verslag van twee bijzondere outreaches: de Innercity outreach in Pretoria en de Outeniqua Challenge in
George.

Veel leesplezier!

Innercity Outreach
Het doel van deze outreach was om mensen aan de onderkant van de samenleving te bemoedigen en onder hen te evangeliseren. We werkten onder daklozen, verslaafden, prostituees en straatkinderen.
’s Ochtends konden we lekker uitslapen en ons voorbereiden. Elke middag vertrokken we om 12.30 u. naar de binnenstad van Pretoria en we bleven daar tot in de late avond. We werkten samen met coffee-house “de kruisweg”, een christelijke hulpverleningsorganisatie die bijv. daklozen opvangt door hen eten, kleding, een bad en aandacht te geven.
Tijdens de maaltijden konden we met deze mensen praten. Dat werd zeer gewaardeerd, zeker omdat velen zich allang fgeschreven voelen. We hebben ook veel aan straatevangelisatie gedaan met drama.
Vaak was dat een aanleiding tot goede en indrukwekkende gesprekken. Heel bijzonder was het om te werken in een jongerenhuis.
Hier wonen veel jongens die op straat hebben geleefd. We hebben veel activiteiten met hen gedaan: voetballen, drama, dans. Er ontstond een band et die jongens. De laatste avond hebben we rond een kampvuur gezongen en met hen over God gepraat. En dan waren er nog de “lady’s of the night”…oftewel de prostituees. De dames uit ons team spraken de vrouwen aan en vertelden hen over Gods liefde, terwijl de mannelijke teamleden vooral in gebed waren; weliswaar met open ogen, want de pooiers lieten duidelijk merken dat we niet welkom waren.
Het was een intensieve outreach. Veel dingen maakten diepe indruk op ons. Met sommige mensen trokken we dagelijks op. We zagen mensen totaal veranderen: stoppen met drugs en/of alcohol en mensen die tot geloof kwamen! Maar er waren ook minder positieve momenten: gevechten, mensen die drugs gebruiken terwijl je met ze staat te praten…


Wouter:
Ik had niet gedacht dat dit zo’n gave ervaring zou worden. Werken met daklozen en verslaafden was niet echt mijn passie. Maar God heeft zo direct gewerkt in mensenlevens, dat ik verwonderd ben dat Hij ons als team als normale gewone mensen heeft gebruikt op een abnormale bijzondere manier! Eigenlijk was Jezus ons grootste voorbeeld. Hij werkte ook de meeste tijd met deze mensen, de zwakkeren, de armen, de minsten van de samenleving…

Geert-Jan:
Dit was een hele nieuwe ervaring. Het was de eerste keer dat ik teamleider was, een hele uitdaging! Ik heb vooral ervaren dat evangelisatie niet alleen maar getuigen van God met woorden is, maar dat hulp bieden in nood ook een mooie getuigenis is. Zo ging een jonge vrouw van 19 jaar die in de prostitutie werkte met ons mee naar het coffeehouse waar we een tehuis regelden voor haar waar ze kan afkicken van de drugs
en een beroepsopleiding kan volgen. Ik heb ervaren dat God kan werken in ieder leven en dat Hij juist geeft om de minste van de samenleving, de mensen die Zijn liefde misschien het hardste nodig hebben.

Outeniqua Challenge:
Voor deze outreach kwamen 350 jongeren van 33 verschillende nationaliteiten naar de plaats George in het prachtige gebied van de Outeniqua bergen (voor ons betekende dat eerst een 18-urige busrit.) met het doel om kerken te helpen met verschillende activiteiten en jongeren warm te maken voor zendingswerk.
We werden verdeeld in 45 teams. Elk team vertegenwoordigde een land waarvoor je extra kon bidden.
De eerste 3 dagen bestond uit een soort training met lessen over evangelisatie en herhaling van wat we de afgelopen 6 maanden hebben geleerd. Hierna ging
elk team naar een kerk toe.

Geert-Jan:
Mijn mede-teamleider en ik logeerden bij een jonge dominee. We werden erg verwend en zaten maar twee minuten van het strand af. We hadden een erg jong team (gemiddelde leeftijd 19 jaar) We begonnen met het lezen van Efeze 4, over de eenheid die we hebben in God. Dat hebben we echt ervaren in ons team! Er heerste een ontspannen sfeer en de samenwerking was geweldig.
We zijn vooral bezig geweest met kinderwerk in de armste wijken (townships). Er kwamen wel 150 kinderen op af. Na afloop kregen we vaak dikke knuffels.
Ook hebben we deur-totdeurevangelisatie gedaan, in wijken met enorme huizen, maar ook in krottenwijken. In één van de armste wijken hadden we een gesprek met een vrouw. Na een tijdje zei ze dat ze ons iets wilde laten zien. Ze liet ons haar baby zien. Het kindje was geboren met 4 vingers aan elke hand en onderontwikkelde hersenen. De vrouw was verdrietig. Daarom was het goed om met haar te kunnen bidden en haar te bemoedigen.
We maakten ook nog een geweldige kerkdienst mee! In een arme wijk werden we uitgenodigd voor de dienst. Het was een dienst vol zang en dans. De dominee preekte zeer enthousiast door een enorme geluidsinstallatie.
We hebben Avondmaal gevierd met deze gemeente. De dienst duurde wel 4,5 uur! Mijn conclusie na deze outreach was: “God is good, all the time!!”

Wouter:
Ik kwam met mijn team in Riversdale terecht. Wat een geweldige omgeving! Veel bergen en de oceaan vlakbij!
We werkten samen met een Apostolic Faith Mission-kerk en ook met een Nederlands Hervormde kerk. (ik heb voor het eerst weer orgel gespeeld!). Ik verbleef bij een ouder echtpaar die goed voor me zorgden. Het kinderwerk in de townships was een succes, leuk om te doen. We bezochten ook mensen in een bejaardenhuis, een ziekenhuis en een huis voor gehandicapten.
Op zondagmorgen mocht ik preken en ’s avonds heb ik de band geleid die tijdens deze dienst speelde.
Vanwege mijn passie voor jongeren was het hoogtepunt voor mij de 3 avonden die we doorbrachten in het jongerencentrum. Een man, Barry, heeft dit centrum een paar jaar geleden geopend voor jongeren in een moeilijke thuissituatie. Barry helpt hen bij huiswerk en is een voorbeeld voor hen. Vaak is hun eigen vader dat niet. Barry geeft ook korte Bijbelstudies. Eén jongen die eerst straatcrimineel was, is o.a. daardoor dominee geworden! Ik blijf bidden voor Barry en voor het geweldige werk wat hij doet.

Bidden en danken:
Bidden:
- Dat God mag doorwerken in de mensen die we bereikt hebben
- Dat we veilig mogen aankomen in Nederland
- Voor onze toekomst, dat God de weg zal wijzen

Danken:
- Voor alles wat we hebben mogen doen tijdens de laatste twee outreaches
- Dat we deze training hebben mogen volgen hier in Afrika


Afsluiting:
En dan zit nu de tijd erop in Afrika. Gisteren 18 juli hebben we afsluiting gehad en hebben we ons certificaat gekregen. Er gaan nu al veel mensen naar huis en dat betekent regelmatig tranen. Wij gaan nog een week op vakantie naar Kaapstad.
Op 28 juli 2007 vliegen we naar Nederland. We zien er naar uit. Geert-Jan hoopt dan zijn studie te gaan vervolgen en daarbij ook te werken. Wouter gaat weer op zoek naar een baan, in welke richting is nog niet bekend.
Daarnaast hebben we veel ideeën om alle ervaringen en alles wat we hier geleerd hebben te gaan overbrengen in Nederland.
Wat er verder allemaal gaat gebeuren en hoe alles gaat lopen als we terug zijn, laten we aan God over.
“Mijn plan met jullie staat vast – spreekt de HEER. Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk: ik zal je een hoopvolle toekomst geven.” (Jeremia 29: 11)

Bedankt voor alle bemoedigingen die we weer hebben mogen ontvangen!
En we kunnen nu zeggen: tot snel!

Geert-Jan en Wouter

>Beste familie, gemeenteleden, vrienden, sponsors,

Hier weer een nieuwe nieuwsbrief uit Afrika! Wat later dan gepland, maar vol met ervaringen uit Durban die we graag met jullie willen delen.
Veel leesplezier!

Algemeen
Na de outreach in Mozambique hebbben we vier weken training gehad voor de daaropvolgende outreach
naar Durban. In deze weken hebben we veel gepraat over verschillende religies. We werden toegerust om met het doel van deze outreach an de slag te kunnen: kerken in Durban meer zendingsbewust te maken; hen te helpen met zending n het omliggende gebied van de kerk waar veel Hindoes en Moslims wonen.
We werden onderverdeeld in 7 teams (we zaten niet bij elkaar in het team). Elk team werd verbonden aan
een kerk. We verbleven tijdens de outreach in Durban in gastgezinnen. De kerk, de gastgezinnen en het gebied
waarin we werkten, behoorden allemaal tot een Indische gemeenschap.

Geert-Jan
Deze outreach was een geweldige ervaring. De eerste dag in Durban werden we warm ontvangen in een
grote vol evangelische kerk met de eerste Indische curry’s. Iedereen werd daarna opgehaald
door het gastgezin waar we twee weken zouden blijven. We waren verrast dat we met vier jongens uit ons team in één gezin konden komen.
We hebben een ontzettend goede tijd gehad met ons gastgezin (vooral met de 16-jarige Joël heb ik goede
gesprekken gehad) en we zijn vreselijk verwend. Met z’n vieren hadden we één grote kamer om te slapen
én een kamer met een aantal banken en niet te vergeten onze eígen koelkast en badkamer!
Ik heb erg genoten van al het Indische eten, vaak wel erg heet, maar ontzettend lekker. Bijna iedere dag
werden we in een ander gezin van de gemeente uitgenodigd om daar te komen eten.
In de kerk hadden we een druk maar uitdagend programma. We kregen een rondleiding door een Hare Krishna
Temple, een indrukwekkend gebouw! We hebben ons ingezet voor een kinder-evangelisatieprogramma op een school (met indoe-achtergrond) Binnen de kerk hebben we activiteiten georganiseerd zoals gebedsbijeenkomsten n vrouwenbijeenkomsten.
Twee zondagen mochten we de diensten leiden waarin ik ook een mimestuk heb gespeeld.
Een hoogtepunt was een door ons georganiseerde jongerenavond. Het duurde even voordat de jeugd
enthousiast was, maar uiteindelijk was het een geslaagde avond waarin we in het kort iets konden
doorgeven over de meerwaarde die een relatie met God je kan geven. Ook gingen we op pad voor deur-totdeurevangelisatie.
Daar was ik best nerveus voor. Samen met een meisje uit mijn team stonden we voor de eerste deur. We klopten aan en even later werden we uitgenodigd in het warme en kleine huisje van een oude vrouw. Het was opvallend hoeveel mensen ons vriendelijk binnenlieten. Veel van deze mensen waren Hindoe en dat maakte het moeilijk om met hen te praten. Ze geloven in heel veel goden, dus het is geen probleem om in Jezus te geloven en tegelijkertijd in allerlei Hindoegoden.
We hebben veel voor deze mensen gebeden en verteld uit Johannes 14:6 waar Jezus zei:
"Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Niemand komt tot de Vader dan door Mij."

Ik heb veel geleerd van deze outreach. Het was geweldig om te zien dat God altijd aan het werk is door
mensen heen. Joel, de jongen uit ons gastgezin denkt erover om na zijn studie deze training te gaan volgen.

Wouter
Wat een luxe outreach was dit! Een eigen kamer met een groot bed, een wárm-waterdouche en TE veel
eten! De Indian-bevolking eet heel veel curry (HOT!!).
Ons team werd overal uitgenodigd om te eten. We waren volledig “volgeboekt” voor ontbijt, lunch en
diner! Ook werden we overladen met cadeaus. Het motto van de gemeenteleden was namelijk dat als je
iemand zegent (en vooral zendelingen) dan zal God je vele malen teruggeven. Ook de dominee moet
gezegend worden. Hij had dus de duurste auto en het grootste huis…en gedroeg zich ook echt als “de baas
van de kerk”. Tja…
Ik trof een leuk gastgezin met 3 jongens, de oudste was net zo oud als ik. Hij nam me mee naar zijn
vrienden wat een mooie gelegenheid was om jongeren te motiveren voor de Bijbelse boodschap. De kerk deed al best veel aan zending: deur-totdeurevangelisatie n 3 x per week eten geven aan daklozen. Bij deze activiteiten haakten we aan. Gewoon aankloppen bij iemand. Tot mijn verbazing word e dan zomaar uitgenodigd om thee te komen drinken en het één en ander te vertellen. Vooral bij Hindoes is et een uitdaging om iets van het evangelie te kunnen delen.
We hebben ook een openluchtkerkdienst georganiseerd in een arme wijk en daarna eten uitgedeeld, een goede rvaring! De dienst werd eerst verstoord door een half-dronken, vechtende vrouw. Later konden we voor
haar bidden en huilde ze. Ook heb ik ziekenhuizen bezocht. Dat was indrukwekkend!
De patiënten liggen dicht naast elkaar in vaak vieze ziekenhuiskleding. Soms zijn (pijnstillende) medicijnen gewoon op en schreeuwen mensen en kinderen van de pijn. We hebben veel gebeden en gesproken met hen.
In de kerk hebben we vooral met jongeren gewerkt.
We hebben bijvoorbeeld veel jongeren gemotiveerd weten te krijgen voor korte termijnacties van OM. Veel jongeren ijn gaan nadenken over hun christen-zijn. Verder heb ik gepreekt, bijbelstudiegroepen, mannenbijeenkomsten en ongerenbijeenkomsten geleid en kindernevendienst gedaan. Het was ook leuk om met muziek bezig te kunnen zijn d.m.v. het leiden van de worship tijd voor aanbidding) met een hele band.
Het was weer een onvergetelijke ervaring. Ik heb veel geleerd over gastvrijheid en activiteiten vanuit een gemeente en ik heb veel gezien van een andere cultuur n een andere religie. En ik kan alleen maar zeggen dat ik me vrij en blij voel om een kind van onze God te zijn!

Afsluiting
De laatste zondag hadden we met alle teams een internationale avond. De opening was erg spectaculair:
we waren gekleed in typische kleding uit verschillende landen en droegen allemaal een vlag uit een
ander land. We hebben gebeden voor alle continenten van de aarde.
Na Durban zijn we naar de binnenstad van Pretoria gegaan. Daar werken we onder verslaafden, daklozen,
prostituees en straatkinderen.
De tijd schiet op nu. Eind juli komen we al weer terug. We willen iedereen weer enorm bedanken die
ons op welke manier dan ook heeft bemoedigd hier in Afrika. Ook willen we iedereen feliciteren die geslaagd is
voor een examen! Is het dit jaar niet gelukt, dan sterkte voor een nieuwe poging!

Bidden en danken

• Bidden dat God ons kan gebruiken in deze laatste weken in Afrika
• Bidden voor alle voorbereiding om weer naar Nederland te gaan
• Bidden voor onze toekomstplannen
• Danken voor de gezegende tijd, voor alles wat we hebben meegemaakt en hebben geleerd, voor het veranderd zijn in sommige opzichten.
• Danken voor onze geweldige vriendschap
• Danken dat we God zo aan het werk mogen zien.

Opening
Lang naar toe geleefd, veel meegemaakt en veel te vertellen… daarom hebben we een extra nieuwsbrief gemaakt ver onze ervaringen in Mozambique.
Meer foto’s zullen op onze website komen te staan: ww.wouterengeertjan.nl
De volgende ‘normale’ nieuwsbrief zal uitkomen na onze volgende outreach in Durban: evangelisatie onder Moslims en Hindoes, dit zal ongeveer over 6 weken zijn.
Veel leesplezier bij het lezen van al onze ervaringen in Mozambique!

Algemeen
De data en de locatie voor een primitieve outreach waren allemaal al gepland. Normaal gesproken gaat OM naar een locatie in Zuid-Afrika waar het ook erg primitief is, maar waar iedereen inmiddels OM kent en andersom.
Maar tijdens een gebedsbijeenkomst eind februari hebben we gebeden voor Mozambique omdat dit land was getroffen door een cycloon. De vraag in het gebed was vooral wat God van ons wilde. We konden geld inzamelen, we konden blijven bidden maar iedereen had de gedachte dat dit wellicht niet genoeg was. Na meer bidden kreeg bijna iedereen het idee dat er eigenlijk maar één oplossing was: gáán! God sprak door heel veel mensen heen!
Tijdens een oriëntatiereis van 3 van onze leiders werden er in samenwerking met OM Mozambique verschillende dorpen bezocht. Er was veel materiële nood maar vooral ook spirituele nood; de mensen hadden weinig hoop meer. Na terugkomst vandeze oriëntatiereis waren er heel veel obstakels die overwonnen moesten worden, zoals lastige regelzaken en de teams voorbereiden op moeilijke omstandigheden. Maar als God je ergens wil hebben dan zal Hij ook in alles voorzien, dat hebben wijzelf ook mogen ervaren in de voorbereidingen naar Afrika toe! En zo ook heeft Hij in alles voorzien voor Mozambique! En uiteindelijk was
het dan 2 april 2007, de dag van vertrek.

De reis duurde 2 dagen en in totaal hebben we 29 uur in de bus gezeten. Onderweg in Mozambique zie je veel armoede: veel kleine dorpjes met alleen maar rieten huisjes, mensen die langs de weg leven, verlaten huisjes, mensen die van alles proberen te verkopen langs de weg.. Maar overal waar we kwamen waren mensen aan het zwaaien en klappen (én proberen dingen te verkopen langs de bussen...)
Toen werden we gedropt in onze dorpen. Zelfs een echte ras-tourist zal nooit in de dorpen komen waar wij terecht kwamen. De dorpen waren afgelegen en precies hetzelfde zoals we alles onderweg hadden gezien…. Twee weken lang gingen we leven met deze mensen. Een geweldige uitdaging! Net zo goed als het voor ons een uitdaging was, was het ook voor hen een uitdaging om twee weken lang allemaal vreemde mensen in het dorp te hebben (in een dorp waar normaal gesproken geen vreemden komen).
Hieronder staan al onze persoonlijke ervaringen.

Wouter
Toen ik nog in Nederland was, zag ik best wel tegen deze outreach op. Maar na een paar maanden op de basis
te hebben gezeten, zag ik er naar uit om praktisch aan de slag te gaan.
Toen God ons riep voor Mozambique om daar naar toe te gaan, kreeg ik echt de motivatie voor deze outreach! Juist omdat we een heel praktisch doel hadden: kerken herbouwen en de lokale bevolking hoop brengen door
het geloof.
Toen mijn team (ik was nl. teamleider) aankwam in het dorp, kregen we een warm welkom. Mensen zongen, kinderen zongen en sprongen om ons heen. De eerste dag was er een groot feestmaal: er werd een geit gekocht, geslacht en klaargemaakt om te eten. Dat is een grote uitgave voor de mensen! In de dagen erna maakten we kennis met de pastor, en probeerden we een beetje hoogte te krijgen van de cultuur. We stelden een programma op.
We begonnen met het herbouwen van de kerk. Een aantal bouwlieden was meegegaan en zij ontwierpen in overleg met de pastor een bouwplan. Met het geld wat OM bij elkaar gebracht had, is o.a. al het materiaal betaald voor de herbouw van een complete
kerk. Toen we weggingen, was de kerk bijna klaar. Alleen de muren van riet moesten nog gedaan worden, maar daar is de lokale bevolking veel handiger in dan wij.
De plaatselijke gemeente was zeer dankbaar. Zij hadden nl. niet de middelen en de kennis om de kerk te herbouwen.
Onze komst was dus een zegen voor hen!
Verder hebben we elke dag kidsministry gedaan, een soort kinderclub. Het was soms lastig omdat we niet altijd een vertaler hadden. We leerden de kinderen engelse liederen. Ze kennen helemaal geen engels, maar toch hoorde je ze vaak tijdens het voetballen of tijdens het eten die liedjes zingen. Echt leuk om te horen. Er is veel geknutseld en elke keer gaven we een boodschap van de bijbel mee.

Ook hebben we een mannen- en een vrouwenbijeenkomst georganiseerd. Bij de mannen hebben we vooral gepraat over christelijk leiderschap (want bijna elke man is werkzaam in de kerk) en over ons eigen werk (om hun visie wat meer te verbreden dan alleen hun dorpje). Bij de vrouwen ging het over hun rol en functie en in relatie daarmee over hun persoonlijke geloof. Maar vooral zijn er veel getuigenissen gegeven vanuit ons team. Er was ongeveer 4 of 5x per week een kerkdienst waarin werd verwacht dat de mannen uit ons team preekten. Het waren altijd feestelijke diensten waarin de mensen veel dansten en zongen. Als team hebben we in de diensten drama’s gedaan, getuigenissen gegeven, liederen gezongen en gepreekt. Na de dienst kwam de hele gemeente ons een hand geven. Verder hebben we de Portugeestalige Jezus-film laten zien (ja, ja, we hadden o.a. een generator bij ons) Sommige mensen zagen voor het eerst een film. Het was indrukwekkend hoe de mensen op de boodschap van de film reageerden.
De cultuur van de mensen is echt totaal anders. Soms had ik daar wel moeite mee. Een voorbeeld is ‘tijd’: de pastor had gezegd dat de zondagse kerkdienst om 9.00u zou beginnen. Dus wij zaten netjes met het hele team klaar om 08.50u, maar er kwamen maar geen mensen. Na navraag gedaan te hebben, zei de pastor dat de dienst dan maar om 10.00u zou beginnen..uiteindelijk begon de dienst om 10.30u. Toen waren er echt veel mensen in de dienst maar gewoon allemaal een beetje later dan gepland….
In die dienst mocht ik preken over de woorden die Jezus uitsprak aan het kruis en wat voor vrijheid dat voor ons
mag betekenen, wat er ook gebeurt in je leven (zelfs als er een cycloon over je dorp komt). God zal ons nooit
verlaten en dit leven op aarde is een voorbereiding op een geweldig eeuwig leven: als we dit weten, hoe willen
we dan ons leven hier op aarde invullen…? Verder is er grote armoede. De mensen lopen rond in gescheurde kleren. Ze controleerden altijd onze vuilniszakken en de dingen die wij weggooiden, werden door hen nog eens gebruikt. Toen ik dat zag (of je ziet later een kind spelen met afval wat je net hebt weggegooid) greep me dat wel aan. Zoveel nood…. en hoe makkelijk gooien wij vaak dingen weg….
En dan het toilet… écht een gat in de grond! Als je in het hutje stond, wist je in ieder geval dat je niet alleen was: onderin dat gat zaten gezellig nog heel veel dieren te genieten van wat je daar achterliet! Eigenlijk is dat erg goed, want zij eten alles op waardoor de stank wat minder is…. (eet smakelijk voor degene die deze nieuwsbrief leest tijdens de maaltijd…).
De douche was alleen een bakje met water. Zelf zijn we creatief geweest om een blik op te hangen aan een tak en in de bodem gaatjes te maken zodat je een soort van douche had. Een erg leuke ervaring om te douchen in de open lucht (je hebt een muurtje van riet) en boven je de prachtige sterrenhemel!
Verder zijn de mensen een stuk minder hygiënisch dan wij gewend zijn. Dat is soms wel lastig. In ons dorpje konden we water uit een bron halen, maar dat was erg vies en bruin. Eén dorp verder was het water wat helderder.
We moesten dan wel elke dag 2 uur lopen maar dan hadden we tenminste goed water. En natuurlijk hadden we geen elektriciteit.
De vrouwen van het dorp zorgen de hele dag voor het eten voor hun gezin. Het is verbazingwekkend hoe zij hierbij de natuur gebruiken! Wij kookten ook elke dag op een zelfgemaakt vuurtje….

Het was ook erg warm en benauwd waardoor veel mensen (ik ook) weinig energie hadden. Veel teamleden (ook van andere teams) zijn ziek geweest. Iedereen had last van maag/darmproblemen, maar sommige mensen werden zo ziek dat ze naar het ziekenhuis moesten. En de ziekenhuizen waren echt niet goed. Sommigen hadden zelfs geen dak en er was
sowieso geen elektriciteit of stromend water. Daarom zijn sommige teamleden teruggevlogen naar Afrika, want in Pretoria of Johannesburg zijn de ziekenhuizen net zo goed als in Nederland. Verder hebben we genoten van Gods schepping: de prachtige sterrenhemel elke avond met ontelbaar veel sterren en de duidelijke melkweg die te zien was. Maar ook de geweldige zonsop- en ondergangen en de mooie natuur. We hadden 1 dag vrij in die 2 weken en toen zijn we naar het strand gegaan (Indische Oceaan). Prachtig!! Wit zand, fel blauw water en mooie palmbomen.

Er is in mijn team ook nog een erg ongeluk gebeurd. God heeft zich daarin echt enorm laten zien. Ik zal niet
in detail treden, maar tijdens het bouwen van de kerk gebeurde er een ernstig ongeluk met een teamlid waarbij
iedereen dacht dat hij eigenlijk overleden was. Maar wonder boven wonder (na een dag in het ziekenhuis) kwam hij weer lachend terug in het team. De volgende dag is hij teruggevlogen naar Zuid-Afrika voor nader onderzoek. Het was een schok voor het team maar ik heb geprobeerd het team zo goed mogelijk te begeleiden die dag. En toen ons teamlid ’s avonds weer ‘lachend’ terugkwam, dacht iedereen eigenlijk niet meer zozeer aan het ongeluk maar meer aan de grootheid en goedheid van God!
Soms moest ik als teamleider moeilijke gesprekken voeren, maar over het algemeen was het echt een enorm goed en gezellig team waarin we veel lol hebben gehad, goed samenwerkten en God hebben ervaren. Binnen het team hebben we in deze dagen heel erg Gods leiding gemerkt!
Het was enorm gaaf en leerzaam om dit allemaal te hebben meegemaakt. Je beseft hoe goed het in Nederland is met alle comfort en luxe. Veel kleine dingen worden opeens bijzonder. Zelfs hier de basis in Zuid-Afrika van OM is nu erg luxe!!!!

Geert-Jan
Ik keek al een lange tijd uit naar de outreach in Mozambique. Ik heb veel geleerd tijdens de training, maar ik
keek er ook erg naar uit om echt aan de slag te gaan. Na een lange maar ook wel gezellige reis, kwamen we aan op de plaats van bestemming. Het was laat in de avond en nadat we de tenten hadden opgezet, besloten we om eerst goed te slapen en de volgende dag verder te zien. De eerste dag was echt wennen, vooral de primitieve omstandigheden. We ontmoetten in de ochtend onze tolk, iemand van de lokale bevolking, die ons aan de leiders
van het dorp voorstelde. Een aantal mannen van de lokale bevolking bouwde voor ons een toilet en een douche. Het toilet was iets anders dan dat we gewend waren, namelijk een gat in de grond en de douche was een hutje van gras waar we ons met een emmer water konden wassen. Verder was het klimaat ontzettend warm en vochtig, maar het was goed om te kunnen ervaren in welke omstandigheden andere mensen leven. Er was veel armoede in het dorp waar we verbleven, de mensen leven van producten die ze zelf verbouwen. Kinderen dragen vaak oude en versleten kleren. Ik besefte echt hoe goed we het hebben en hoe gehecht we zijn aan ons luxe leventje. Wat ik heel bijzonder vond, is de dankbaarheid van de mensen ondanks hun omstandigheden. Ze zijn dankbaar voor alles wat ze hebben en ze zijn God dankbaar voor hun leven. Toen wij kwamen helpen als team, waren ze zo dankbaar
dat we geen kip, maar een echte geit hebben gekregen. Dat is een heel groot geschenk en een van mijn dappere teamleden heeft dit lieve geitje geslacht…
Toen het vlees eenmaal gebraden was, konden we genieten van een heerlijk gerecht. Toen we aankwamen, bestond de kerk alleen nog maar uit een fundament. De cycloon had de hele kerk verwoest. Dat was ook niet zo gek want de kerk was gebouwd van gras. De eerste dag kwamen er al veel mannen van de lokale bevolking helpen om de kerk te bouwen. Daar waren we heel erg blij mee want er was veel werk te doen. Elke dag werd er gebouwd en soms waren er
zelfs zoveel mannen van de lokale bevolking dat wij moesten toekijken. We zagen elke dag de kerk groeien, eerst de hoofdpalen, de kleinere palen en toen stond heel het geraamte en als laatste het metalen dak. Het was erg bijzonder om te zien dat in twee weken tijd bijna een hele kerk werd gebouwd. Wat voor mij een bijzondere ervaring was, was het contact met de tolk (Hilario). Hij was een van de mannen uit de lokale bevolking. Ik heb
veel gesprekken met hem gehad en hij vertelde veel over hun cultuur en over de problemen in de samenleving. Hij stond altijd voor ons klaar; hij was echt een voorbeeld voor mij. Hij heeft zich honderd procent ingezet voor ons team en zelfs toen hij ziek was, kwam hij nog helpen. Hij was altijd vrolijk en als klap op de vuurpijl heeft hij ons een lied in het portugees aangeleerd wat we ‘s zondags in de kerk hebben gezongen. De vrouwen sopraan en de
mannen de baspartij. Toch klonk het lang niet zo goed als de geweldige liederen van de lokale bevolking…

Wanneer er tijd over was, hebben we verschillende activiteiten georganiseerd. Een vrouwen- en mannenbijeenkomst
en kinderprogramma’s. Het was leuk om met de kinderen te kunnen voetballen, te zingen en vooral om met ze te dansen. Fantastisch om te horen wat voor ritmes ze met hun voeten kunnen maken! In de tweede week werden we uitgenodigd voor een dienst in een andere kerk. Na 45 minuten door de bushbush te hebben gereden kwamen we aan in een klein dorpje. Onze tolk vertelde dat het voor veel mensen daar de eerste keer was dat ze blanke mensen zagen.
We werden verwelkomd door een zingend en dansend dorpje, daarna hebben we een goede dienst gehad met alle inwoners. De mannen zaten op stoelen en de vrouwen op de grond. De predikant legde uit dat het belangrijk is je
tienden van je inkomsten aan God te geven. Hij legde dit uit door een voorbeeld. Hij nam ons mee naar een groot
open veld waar pinda’s groeiden. We moesten allemaal vijf pindaplanten plukken en de pinda’s tellen die we hadden verzameld. Iedereen had een verschillend aantal en je moest 1/10 van wat je had ontvangen apart leggen. Hiermee liet hij zien dat niet iedereen even veel ontvangt en dat het belangrijk is dat je geeft wat je kan missen.
De laatste zondag had ik de eer om op de preekstoel te staan Dat was best spannend maar een geweldige ervaring. Ik heb mogen delen over psalm 139, dat God ons heeft gemaakt zoals Hij bedoeld heeft en dat hij ons altijd in gedachten heeft (vers17,18). God is altijd bij ons het maakt niet uit in welk land of in welke omstandigheden we
leven. God kent ons helemaal en wat Hij wil is dat we hem lief hebben. Als ik ontwaak dan ben ik nog bij u (vers 18b)
Het was een geweldige ervaring, al is het meeste werk gedaan door de lokale bevolking. De mensen hebben weer nieuwe hoop gekregen en een kerk om God te aanbidden. Heel bijzonder om in een andere cultuur te leven om er te kunnen zijn voor andere mensen en om Gods werk zo te kunnen zien en ervaren.

Afsluiting
Het was een onvergetelijke ervaring in heel veel opzichten!
In totaal zijn er 6 kerken gebouwd. De financiën voor het hele project (de bouwmaterialen, de materialen voor de
activiteiten en alle kosten voor de reis e.d.) zijn bij elkaar gebracht door sponsors van over de hele wereld. (ook uw / jouw extra gesponsorde geld is hiervoor gebruikt!) We blijven bidden voor de kerken die gebouwd zijn. We bidden voor de afronding en we bidden dat er in elke nieuwe kerk een levende gemeente mag zijn die God aanbidt, looft en prijst! En dat de lokale bevolking al hun hoop en geluk zoekt en vindt bij onze God, Die mensen
en landen met elkaar verbindt. Wij hebben veel van hen geleerd en zij van ons. Het was goed om te merken dat God overal en altijd Dezelfde is. Van Mozambique tot Zuid-Afrika tot Nederland.